Öykü Didem Aydın

Düşünce Özgürlüğü Hem Söz, Hem de Eylem Özgürlüğüdür

Düşünce özgürlüğü, kavramsal olarak hem eylem özgürlüğüdür, hem de söz, yazı vb. araçlarla ortaya konan bir oluş biçimi/ifade özgürlüğüdür. Bu savımız, dış dünyada somut değişiklik yapma amacıyla sarfedilen, -örneğin komunist düzenin kabul edilmesi yolunda propaganda oluşturan ya da örneğin devlet egemenliği altındaki belirli bir etnik grubun başka bir devlet kurması gereğini savunan- ifadelerin, ifade özgürlüğünün koruma alanı dışında olduğu anlamına alınmamalıdır. Söz konusu olan ifade şekli ne olursa olsun, ister söz ya da yazı, isterse eylem olsun, asıl olan bir “fikri” açıklamasıdır, fikir oluşturmak yolunda öyle ya da böyle bir tercih sunmasıdır. Karşılıksız çek yazan kimse hiçbir fikri açıklamamaktadır, fikir oluşturmak ile de ilgili değildir oysa komunizm propagandası yapan kimse bir fikri de (komunizmin iyi bir yönetim olduğuna olan siyasal inancını) açıklamaktadır, olması gereken bireysel ve toplumsal-siyasal yaşama dair bir seçenek sunmaktadır.

İletişimsel Eylem Kuramı

Fakat bu bağlam içinde düşülmemesi gereken bir tuzak da vardır. Bir kimse bir fikir açıklamak (örneğin çek kanununu protesto etmek) için de karşılıksız çek yazabilir. İşte o zaman, eylem iletişimsel eylem haline gelebilir ve duruma göre düşünce özgürlüğünün koruma alanı içine girebilir. Eğer yaptırımcı otorite; bu davranışı, örneğin ticari düzenin sağlıklı işlemesi meşru nedenine dayalı olarak değil de salt protestoyu engellemek amacı ile bastırmaya çalışıyorsa o zaman ortada iletişimsel bir eylem vardır. Bayrak yakmak örneği de paralel bir örnektir. Bayrağın yakılması, mala zarar vermeyi ya da yangın tehlikesi çıkarmayı önlemek için değil, salt içeriğindeki protestoyu bastırmak için cezalandırılmaktadır. O halde bayrak yakmak da düşüncenin ifadesidir. Salt ifade suçu ile iletişimsel eylem kategorilerini birbirinden pratik olarak ayırmak göründüğünden daha güçtür. “Oturma eylemi”, “pankart asmak veya taşımak”, “bayrak sallamak”, “bayrak yakmak”, “açlık grevi yapmak” vb. eylemler, görünüşte, salt hareket olarak algılanabilirken, bir kimsenin bir düşünceyi savunma itkesi ile bu eylemlere girişmesi değerlendirmeyi zorlaştırmaktadır. “Hapishanelerde açlık grevi yapma eylemleri” ilk bakışta ifade özgürlüğünün koruma alanına giren bir düşünce açıklaması sayılmayabilir. Ancak bir protesto eylemi olarak herhangi bir gösteri yürüyüşünden amaçsal ve işlevsel farkı olmayan eylemlerdir. Kimi açlık grevlerinde, özellikle bir durumu protesto ya da siyasal bir amaca ulaşma amacı ile yapılanlarında, tehdide benzer bir hal olsa da, zararın yöneldiği kimse protestocunun bizzat kendisi olduğu için açlık grevi suç olarak kabul edilmemiştir.

Yumurtanın Kulpu Yok, Tersine Döner Şemsiye

Yine örneğin bir kimse, “yanlış alarm” vererek, kendi düşüncesine göre, güvenlik güçlerinin zayıf yönlerine dikkati çekmek istiyor olabilir. Bir başka kimse, sağlık sistemindeki çarpıklığa işaret etmek için, hasta olmadığı halde acil ambülans çağırıp ambülansın geç gelişini ya da müdahale etmekteki yetersizliğini belgeleyebilir. Evsizliği protesto için gruplar halinde sokaklarda çadır kuranlar olabilir. Nükleer atıkların taşınmasını protesto için tren rayları kapatılabilir. Esnaf, siyasal protesto amacıyla kepenklerini kapatabilir, boykot yapabilir. Sivil itaatsizlik adı da verilen bu örnekler, ifade özgürlüğü koruması bakımından tartışma yaratan iletişimsel eylem kuramı çerçevesinde değerlendirilir. Başbakana yumurta atmak gibi bir iletişimsel eylemin de düşünce özgürlüğüne sıkı sıkıya bağlı olduğu bilinmelidir. Bu çerçevede, yumurta atmak ile “suikast girişiminde bulunma”nın aynı kefeye konulamayacağı fikrindeyiz. Bu alanda yeni bir örnek, ABD başkanına ayakkabı atmaktır. İletişimsel eylemler, normal koşular altında suç teşkil etmelerinde şaşılacak bir yan olmayan ve salt eylem adını verdiğim diğer bazı davranışlardan farklıdır. İletişimsel eylemlerin yolaçtığı zararlar görece küçüktür, hatta ihmal edilebilir zararlardır (ya da açlık grevindeki gibi zararın bizzat protestocunun kendisine yönelirler), eylemle verilmek istenen bir mesaj vardır ve yaptırımcı otorite bu eylemleri sırf vermek istedikleri mesajı gözeterek bastırmaya çalışmaktadır. Örneğin on kişi üniversitenin kapısında “öylesine” otururlarsa bir sorun çıkmaz, ama aynı on kişi üniversite kapısı önünde bir durumu “protesto etmek için” otururlarsa sorun çıkabilmektedir. İletişimsel eylemlerin iletişimsel yönleri gözetilmeden sınırlandırılması mümkündür.

Örneğin anfi kapısının önünde, dersi engelleyecek biçimde oturma eylemi yapılması, derslere devam edilebilmesini sağlamak amacı taşıyan ölçülü müdahalelerle önlenebilir. Çünkü dersleri engelleyen her davranışa karşı, hale göre, meşru önlemler alınabilir. Ancak otoritenin gerçek amacı, eylemle açıklanmak istenen düşüncenin içeriğini bastırmak değil, dersin devamını sağlamak olmalıdır. Otorite, aynı eylemin, örneğin ders yokken yapılmasına izin vermiyorsa ya da bir düşünceyi savunan iletişimsel eyleme izin verirken bir başka düşünceyi savunan eyleme izin vermiyorsa kanımızca düşünceyi gayrimeşru olarak sınırlamış olur. Öte yandan, görünürde düşünce özgürlüğünün koruma alanına girdiği sanılan bazı ifadeler, somut işleniş koşullarında hiç de öyle olmayabilirler. Hakaret fiilleri bunlara bir örnek oluşturabilir. Bir kimse, bir düşünceyi savunma kisvesi altında, hakaret ettiği kimsenin ticari itibarını sarsmayı ve bu yolla ticari rakibi karşısında üstünlük sağlamayı amaçlamış olabilir. Basın yayın organlarının giriştiği bazı “skandal” açıklamaları zaman zaman ticari rakiplere yönelik bir karalama kampanyasının bir parçası olabilir. Bu açıdan, yukarıda farklı kategoriler olarak belirttiğimiz eylemleri birbirlerinden kuramsal olarak ayırabilmek için hem düşünce özgürlüğü kuramının “işlevinin”, -yani düşünce özgürlüğü ile korunmak istenen değerler sisteminin-; hem, somut olayda düşünce açıklamasında bulunan kimsenin, bu değerler sistemi ile bir ilgisinin olup olmadığının, hem de sınırlayıcı otoritenin ifadenin içeriğine karşı tavrının araştırılması gerekebilir.

İyi de ya köpeğime ”parçala!” diye emredersem?

Şüphesiz, ağızdan çıkan her söz, örneğin, bir kimsenin karşısındakini yaralamak amacı ile eğitimli köpeğine yönelik olarak sarfettiği “parçala!” sözü, anayasal ve anayasalarüstü insan hakları hukukunun tanımladığı anlamda “düşüncenin ifadesi” değildir. İlkesel olarak, gürültü çıkarmak, tehdit etmek, sövmek vb. fiiler, düşüncenin ifadesi değildir. Ancak, somut olayların koşulları bu gibi davranışları dahi, düşünce özgürlüğünün koruma alanı içine sokabilmektedir. “Susurluk” Olaylarını takiben yapılan “Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık” eylemleri çerçevesinde evlerin ışıklarının söndürülmesi davranışları, tipik iletişimsel eylemlerdendir. Bunların düşüncenin ifadesi olmadığı savunulamaz. Pahalılığı protesto için yollara düşüp tencere tava tokuşturmak da düşüncenin ifadesidir. Görüldüğü gibi kimi zaman gürültü çıkarmak da düşüncenin ifadesidir. Bu çerçevede, her söz düşünce olmadığı gibi, her bedensel hareket de, düşünce özgürlüğünün koruma alanı dışında bir “eylem” olmayabilir.

“Her söz yüzde yüz eylem ve her eylem de yüzde yüz düşüncedir”

Anayasa hukukunun verdiği düşünce ya da ifade tanımı, tümü ile metinden soyut olarak ele alınırsa, Amerikalı Anayasa kuramcısı John Hart Ely’nin dediği gibi “her söz yüzde yüz eylem ve her eylem de yüzde yüz düşüncedir” denebilir. Yani

Sadece salt ifade değil, iletişimsel eylem de korunmalıdır. İletişimsel eylemler duruma göre engellenebilir ve yasaklanabilirse de ceza yaptırımlarının konusu olmamalıdır!

Türkiye’de esas tartışma konusu salt ifade suçlarıdır denemez. İletişimsel eylemlerin korunması da önemli bir sorun olarak karşımıza çıkar. Şüphesiz biz bugün daha çok salt ifade suçlarına yoğunlaşırken, iletişimsel eylem alanında olup bitenler de üzüntü verici olabiliyor. Örneğin toplantı ve gösteri yürüyüşü özgürlüğü her ne kadar Türk Anayasasında düşünce özgürlüğünden bağımsız olarak düzenlenmişse de, felsefi olarak düşünce özgürlüğünün uzantısıdır, bir anlamda düşüncenin toplu olarak ifade edilmesi özgürlüğüdür. “Laf olsun” diye toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenlenmediğine göre, bu özgürlük de çok önemlidir ve Türkiye’deki kuramsal ve pratik sınırları son derece belirsizdir ve sık sık da gayrimeşru olarak sınırlanmaktadır. Geçen 1 Mayısı düşünün İstanbul’da. Köprü geçişleri mümkün oldu, vapurla geçiş önlendi, hatta bırakın gösteriye katılmak isteyenleri, vapura binmek isteyen herkesin şehir içi seyahat özgürlüğü kısıtlandı. İşte, tipik bir gayrimeşru sınırlama örneği, düşünce özgürlüğü koruması bağlamında keyfiliğe varan bir gayrimeşruluk örneği.

Özetle, ister salt ifade olsun ister iletişimsel eylem; bir eylemin, ifade  özgürlüğünün koruma alanına girip girmediği sorusuna yanıt ararken hem ifadede bulunanın o ifade ile doğurmayı kastettiği sonucu ve sarfettiği ifadesiyle düşünsel ilişkisi, hem de ifadeyi sınırlayan yasa koyucunun, ifadenin hangi yönü ile ilgilendiği göz önününde tutulmalıdır. Bu değerlendirmede bize ışık tutacak olan felsefe, ifade özgürlüğünün, demokratik karar alma sürecini kolaylaştırması, gerçeğin aranmasına hizmet etmesi ve bireyin kendini ifade ederek mutlu olması yolundaki önemli işlevlerini anlatan kuramlardır. Görece ihmal edilebilir zarar veren gürültü çıkarmak, tepinmek, yumurta atmak, oturma eylemi yapmak, elektrikleri söndürmek, kepenk kapamak gibi eylemler ceza yaptırımı konusu olamamalıdır…

Yumurta atılanlar ”muhalifler” ise eylemi düşünce özgürlüğü olarak niteleyen ama eğer ”yandaş”lar ise ”şiddet eylemi” olarak yaftalayan Türkiye’de yerleşmiş anlayış, sorunun düşünce ve düşüncenin ifadesi özgürlükleri ile ne kadar yakından ilgili olduğunun açık kanıtıdır. ”Bana özgürlük, sana yok” anlayışı, her kesimde gözlemleniyor.

Yumurta atmak, yaka paça sürüklenme, dövülme,, tartaklanma veyahut alınıp nezarete götürülmeyi hakeden bir ‘’suç” değildir, hele hele bir protesto eylemi çerçevesinde yapılıyorsa. İletişimsel eylem kuramı diye bir şey vardır, bu kuramdan haberi olmayan liberal anti-demokratlar hemen bilgiye sarılıp öğrenmeye çalışmalıdır. Herkes ‘’silahsız” toplanmalıdır. Yumurta ise silah değildir… Aslına bakılırsa pek de sevimli bir protesto aracıdır. Şemsiyenin, yumurtaya karşı etkili bir karşılama aracı olduğu da ortaya çıkmıştır. Devlet ”büyük”lerinin şemsiye taşımasının yararları sınırsızdır. Bununla birlikte sevgili öğrencilerimize, konu üzerinde daha yaratıcı olmak isterlerse başka iletişimsel eylem modelleri de önerebiliriz:

1) Devlet erkanının kulaklarını sağır edecek kadar yüksek volümlü rock veya heavy metal parçaları çalmak

2) Etrafa çöp atmak, ortalığı çöplüğe çevirmek

3) Sokak ortasında topluca hacet gidermek

4) Narkoleptik numarası yaparak salonda birden bire topluca yere yatıp uykuya dalmak

5) Salonda birden bire topluca sigara içmeye başlamak

6) Koltuklara ters oturmak

7) Topluca ninni söylemeye başlamak veya ”daha dün annemizin kollarında yatarken” diye şarkılar söylemek

Salonda kızlı erkekli birden bire dudak dudağa ve müstehcen şekilde öpüşmeye başlamak

Özellikle 8. örnek yetkililerimizi şoke edecek, ”şiddet”ten değil ”aşk”tan dem vuran öğrencilerimizin üzerine biber gazı sıkmaktan Türk polisimizi alıkoyabilecek; polislerimiz, akademilerinde, öpüşmekle bekaret bozulamayacağını, ana karnında katledecekleri bir çocuk yapılamayacağını öğrenmiş bulunduklarından, kızlar bekaret kontrolüne de götürülemeyecektir!

Örnekler çoğaltılabilir, muhtaç olduğumuz kudret, düşünen dimağlarda, eylem yapacak genç ve güçlü bedenlerde olduğu sürece.-))

Hukuk ve Edebiyat, aynı evrende herşeye kadir iki düşman mı? Hem hukukun edebiyatı ele alışı, hem de edebiyatın hukuku işleyişi üzerine çok söz söylenebilir. Özellikle ceza hukuku çağlar boyunca yaratıcılığın önüne ciddi engeller koymuş. Lady Chatterley’in Aşığı, Oğlak Dönencesi gibi büyük eserleri yasaklayan uygulamalar, batı dünyasında artık geçmişte kaldı. Ama Türkiye’de yazarlar, hem eserlerinin içerikleri, hem de kamuoyuna karşı dile getirdikleri düşünceleri nedeniyle hala yargılanabiliyor. Ceza Kanununun 301. maddesi, sadece özgür düşüncenin ve yaratıların diğer türlerinin değil edebiyatın da önündeki hukuksal bir engel.

301. Madde Kaldırılamayacaksa En Azından Madde, Daha Özgürlükçü ve Eşitlikçi Bir Koruma Sağlasın

Yeni Türk Ceza Yasası’nın 301. maddesinin, düşünce özgürlüğünü haksız olarak sınırlayan bir biçimde uygulandığı pek çok davaya tanık olmaktayız. Bu suçun işlendiği gerekçesi ile açılan bazı davalar, sanıkların beraati ile sonuçlansa da, açılan davaların otosansür yaratması tehlikesi gözardı edilmemelidir. 301. MADDE KALDIRILMALIDIR. Eğer kaldırılmayacak ise, hiç olmazsa, maddeyi az da olsa özgürlükler hukukunun isterlerine uygun bazı ciddi değişiklikler yapılmalıdır fikrindeyiz.

301. Madde Nasıl Olmalı?

Yeni Türk Ceza Yasası’nın 301. maddesi kaldırılamasa bile, bu maddede, gerek özgürlüklerin mutlak koruma taraftarı olan kesimlerin, gerek Türklük, cumhuriyet, devletin kurum ve organları gibi değerlerin de korunması gereğine işaret eden kesimlerin taleplerini tatmin edici ve uzlaştırıcı bir değişiklik yapılması gereksinimi ortadadır. Böyle bir uzlaşmaya giden yolda hem özgürlüklerin gerektiği ölçüde korunması hem de belirli toplumsal duyarlılıklara saygı gösterilmesi çabalarına katkıda bulunmak amacıyla, hem kurmaca yazarı olarak hem de -ceza hukuku ve düşünce özgürlüğü alanında uzun zamandan beri araştıran ve çalışmalar yayınlayan bir akademisyen olarak- bir öneri getirmek istiyorum. Bu önerileri aşağıda sıralamak istiyorum:

301. ve 216. Madde Hükümleri

Yürürlükteki 301. madde ve 216. maddeler birarada değerlendirilip, bir uzlaşma formülü bulunulabilir. Bu formülü ortaya koymadan önce, Yeni Türk Ceza Kanununun 301. ve 216. maddeleri hükümlerini anımsatmak isterim:

“Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama

MADDE 301-

(1) Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır.

(3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz.
(4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır.”

Madde 216 – (1) Halkın sosyal sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini, diğer bir kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa alenen tahrik eden kimse, bu nedenle kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.(2) Halkın bir kesimini, sosyal sınıf, ırk, din, mezhep, cinsiyet veya bölge farklılığına dayanarak alenen aşağılayan kişi, altı aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.(3) Halkın bir kesiminin benimsediği dinî değerleri alenen aşağılayan kişi, fiilin kamu barışını bozmaya elverişli olması hâlinde, altı aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

301. Maddeden Açılan Davalar Hangi Unsur Üzerinde Yoğunlaşıyor?

5759 sayılı yasa ile 30/4/2008 tarihinde değiştirildiği şekliyle Türk milleti, cumhuriyet, devletin kurum ve organları gibi değerlerin korunması amacıyla ihdas edilen 301. madde ile ilgili yargılamalar değerlendirildiğinde, ceza davalarının özellikle Türk milletini aşağılama fiilleri üzerinde yoğunlaştığı gözlemlenmektedir. Yasayı, düşünce özgürlüğü bakımından meşru bir zemine taşıyabilmek için, açık dokulu ve normatif bir unsur olan “Türk Milleti” ile “Türk Milletine ait olan bireylerin kişi haysiyeti” arasında -muğlak da olsa- bir bağ kurulmuş olması gerçeğini unutmamak gereekir. Hükmün meşru bir zemine, az da olsa taşınabilmesi için, normun, bir millete karşı kin ve nefret temelli açıklamalar yoluyla, o milletin mensuplarının kişi haysiyetlerinin yaralanması fiileriyle mücadele ihtiyacına dayanması gerektiğini unutmamak gerekir.

301. Maddede Yazılı Türk Milleti Asıl Hangi Yönüyle Korunmalı?

Türk Milleti, Türk Milletine dahil olan bireylerden bağımsız, soyut bir değer ya da bir “devlet değeri” değil, Türk milletine ait olan bireylerin kişi haysiyetinin bir parçasıdır. Benzer bir bağ, 216. maddede, 301. maddeden daha açık ve somut olarak kurulmuş bulunmaktadır. 216. maddenin ikinci fıkrasında, halkın bir kesimini sosyal sınıf, ırk, din, mezhep, cinsiyet veya bölge farklılığına dayanarak alenen aşağılamak fiili cezalandırılmıştır. Her ne kadar bu fıkra hükmü de, düşüncenin ifadesi özgürlüğü bakımından eleştirilebilecek bir biçimde kaleme alınmışsa da, yine de 301. maddeden daha somuttur. Çünkü, hüküm yoluyla, halkın bir kesimine mensup bireylerin insan onurunun korunmasının amaçlandığı açıkça anlaşılmaktadır. Bir anlamda, madde ile halkïn bir kesiminin ırkçı ve ayrımcı tahkir fiilllerine maruz kalması önlenmek istenmiştir. Maddenin, özgürlükçü yorumu, halkın bir kesimine mensup olan bireylerin insan onurlarını zedelemeye elverişli tahkir fiillerinin cezalandırılmasını meşru görür.

301. Madde ve 216. Maddede Yapılacak Değişikliklerle Devlet, Siyasal Organ ve Kurumlar, İdare Değil, Kimliksel Bir Haysiyet Değeri Olan “Millet” Korunabilir. Hem de “Her” Millet.

İşte yukarıda işaret ettiğim aynı anlayış, yapılacak bir değişiklikle 301. madde için de geçerli kılınabilir ve aslen kılınmalıdır. Çünkü 301. madde ihdas edilirken, soyut olarak Türklüğün değil, Türk milletine mensup bireylerin, Türk olmak bakımından sahip oldukları insan onurlarının korunması düşünülmüş olmalıdır. Buna göre, Türk olmak; belirli bir dini inanca sahip olmak, siyah ya da beyaz ırka mensup olmak, kadın olmak, belirli bir etnik kimliğe sahip olmak gibi, bireylerin insan onuru ile bağlantılı bir kimlik değeri sayılabilir. Diğer kimlik değerleri gibi bu kimlik değeri de, ırkçı ve ayrımcı tahkir fiilerine karşı meşru olarak korunabilir. Eğer 301. madde aşağıda önerdiğimiz gibi düzenlenirse, bu alanda yaşanan toplumsal çekişme ve tartışmalar, önemli ölçüde giderilebilir kanısındayım. Her ne kadar, düşünce özgürlüğü gibi bir temel hakkın 301. madde ile ihdas edilen hükümler yolu ile sınırlanmasına kişisel olarak karşı olsam da, Türkiye’nin içinde bulunduğu ortam ve toplumsal hassasiyet adı verilen tepkisellik, böyle bir uzlaşmayı zorunlu kılıyor olabilir (Hiçbir hukuk dalı, ceza hukuku kadar toplumsal değildir. Bireysel haklara zarar veren fiiller dahi, ancak asgari toplumsal barışı zedeleyen fiiller oldukları ölçüde meşru olarak cezalandırılabilirler. Toplumun birlikte yaşaması bakımından tehlike yaratmayan bazı gayriahlaki ya da zarar verici fiiller bu nedenle suç değil, haksız fiil olarak medeni hukukun alanına girmektedir).

Somut Önerim:

301. Madde KALDIRILMALI ve kaldırılan hükmün bir kısmını kapsamak için 216. maddenin 2. fıkrası aşağıdaki gibi değiştirilmelidir:

Önerilen 216.Madde: (1) Bir millet aleyhine ya da halkın sosyal sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini diğer bir kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa alenen tahrik eden; bunlara karşı şiddet ve keyfi muamele uygulanmasını teşvik eden; bu nedenle kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde…cezalandırılır.

(2) Başkalarının kişi haysiyetini , bir milleti veya halkın sosyal sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini tahkir ederek zedeleyen kimse, … cezalandırılır…

216. maddeye “Bir millet aleyhine” eklenir ise hem Türk milleti kapsanacak, hem de diğer milletler korunacak, böylece madde nesnel bir eşitlik anlayışı içinde işlevini koruyacaktır. Yani düşüncenin içeriği bakımından bir ayrımcılık yapılmamış olacaktır.

301′in Geri Kalan Kısmı?

Bunun yanında, 301. maddenin geri kalan kısmı tamamen KALDIRILMALIDIR. Kaldırılmayacak ise, en azından Türk milleti dışında koruduğu değerler bakımından madde “Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin yargı organlarını, askerî veya emniyet teşkilatını kamu güvenliğini bozmaya elverişli bir biçimde alenen aşağılayan kişi …cezalandırılır” biçiminde değiştirilmelidir. Yani bu maddeye “kamu güvenliğini bozmaya elverişli biçimde” unsurunun eklenmesi, hatta kanımızca, “bu nedenle kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde” gibi bir unsurun eklenmesi gereklidir. Ayrıca hiçbir özgürlükçü sistemde hükümetin aşağılanması cezalandırılamaz. Hükümetin siyasal olarak en sert biçimde eleştirilebilmesi, yeri geldiğinde aşağılanabilmesi bile gerekir. Ayrıca, bir yandan hükümeti aşağılamayı cezalandırmak, öte yandan yargılama iznini Adalet Bakanlığı’na vermek kabul edilebilir bir durum değildir. Bu yolla “mağdurun” bir organına yargılama izni verilerek, keyfi idareye yol açılmaktadır.